گویند روزی افلاطون نشسته بود. مردی نزدِ او آمد و نشست و شروع کرد به حرف زدن.
معنی: می‌گویند یک روز افلاطون نشسته بود. مردی پیش او آمد و نشست و شروع به حرف زدن کرد.

در میانه‌ی سخن گفت: « ای حکیم! امروز فلان مرد را دیدم که سخنِ تو می‌گفت و تو را دعا می‌کرد و می‌گفت: »
معنی: در میان حرف‌هایش گفت: « ای انسان دانا! امروز فلان کس را دیدم که درباره‌ی تو سخن می‌گفت و تو را دعا می‌کرد. »

افلاطون، بزرگ مردی است که هرگز کس چون او نبوده است و نباشد، خواستم که شکر و سپاس او را به تو رسانم.
معنی: افلاطون، مرد بزرگی است که هرگز کسی مثل او در جهان نبوده است و نخواهد بود، خواستم که ستایش و تعریف او را به گوش تو برسانم.

افلاطون چون این سخن بشنید، سر فرو برد و بگریست و سخت، دلتنگ شد.
معنی: وقتی افلاطون این حرف را شنید، سرش را پایین انداخت و گریه کرد و بسیار ناراحت شد.

این مرد گفت: « ای حکیم! از من چه رنج آمد تو را که چنین تنگدل گشتی؟ »
معنی: این مرد به افلاطون گفت: ای انسان دانا! من چه کاری انجام دادم که سبب رنجیدن و ناراحت کردن تو شدم؟

افلاطون گفت: « از تو رنجی به من نرسید ولیکن برای من از این بَدتَر چیست که جاهلی مرا بستاید. »
معنی: افلاطون گفت: « تو باعث رنجیدن من نشدی امّا هیچ چیز برای من بدتر از این نیست که یک نادان از من تعریف کند. »